De Weimaraner is een middelgrote tot grote jachtgebruikshond met een schofthoogte tot 70 cm (bij reuen). Hij komt voor in twee variëteiten, namelijk de korthaar en de langhaar. Het meest opvallend zijn de amberkleurige ogen en is de kleur van de beharing, die zilver-, ree- of muisgrijs moet zijn.

Over de herkomst van het ras zijn vele uiteenlopende theorieën ontwikkeld, waarvan er een aantal aannemelijk lijken terwijl weer andere verklaringen zeer speculatief zijn. In elk geval wordt de Weimaraner beschouwd als het oudste zuiver gefokte Duitse staande jachthondenras.
Een korthaar Weimaraner is dan ook géén Duitse Staande Korthaar met een andere kleur, evenmin als de langhaar Weimaraner een grijze Duitse Langhaar is!
De Fransen beweren, dat Frankrijk de bakermat van de Weimaraners is en wijzen daarbij op oude wandtapijten en schilderijen o.a. van Van Dijck waarop een op de Weimaraner lijkende hond is afgebeeld. Pas veel later, nadat het fokken aan het Franse Hof in verval is geraakt, zou het Hof van Weimar deze taak hebben overgenomen, waarbij deze grijze jachthond definitief de naam Weimaraner zou hebben gekregen. Lange tijd zou het fokken het alleenrecht van het Weimarse Hof zijn geweest. Het vearhaal gaat, dat zelfs Bismarck het bezit van een Weimaraner zou zijn geweigerd.
Na de val van het Duits Keizerrijk verdween de Weimaraner praktisch van het toneel. Gelukkig ging het ras niet helemaal verloren en waren er in die tijd ook liefhebbers, die het ras voor uitsterven hebben behoed.
Na de Tweede Wereldoorlog groeide de belangstelling in Engeland en Amerika en heeft men veel moeite gedaan om het in verval geraakte ras weer op peil te brengen. De eerste twee (steriele) Weimaraners werden in 1928 naar Amerika geëxporteerd. Tien jaar later werden er opnieuw Weimaraners naar Amerika overgebracht, waarna het eerste in de Verenigde Staten gefokte nest in 1939 werd geboren.
In Engeland werden de eerste Weimaraners pas in 1954 geïmporteerd. Zowel in Frankrijk als in Engeland en Amerika beleefde de Weimaraner een nieuwe opkomst. De “Grey Ghost” zoals de Amerikanen hem noemen vanwege zijn kleur, was met zijn soepele gangen een opmerkelijke verschijning. Hij deed in enkele staten van Amerika, zoals Wisconsin, dienst als politiehond. In Tokio trad hij op als “drugs hond” en bij de politie van de stad Londen liep er tussen de Duitse Herders lange tijd een Weimaraner als speurhond. Hij trad ook op in films. Zo was een Weimaraner de trouwe begeleider van de Western filmster Roy Rogers. Vooral blijft de Weimaraner natuurlijk een allround jachtgebruikshond.

Oorspronkelijk zou hij door de Fransen gebruikt zijn als lopende hond en werd hij in de 19de eeuw door de Duitsers afgericht en ingezet als staande hond. De Duitsers beschouwen hem als de aristocraat onder de jachthonden. Hij is geschikt voor de jacht op alle wild en kan dienst doen onder alle terreinomstandigheden. Kortom een hond geschikt voor de meest uiteenlopende jachtpartijen.

Naast zijn geschiktheid voor de jacht is de Weimaraner ook een uitstekende huishond. Hij is zeer gesteld op zijn huisgenoten. Niet alleen voor de baas, doch ook voor de rest van de familie, man/vrouw en de kinderen gaat hij door het vuur. Als er gevaar dreigt komt zijn waak- en verdedigingsdrift naar voren. Het is een temperamentvolle hond met een duidelijk eigen karakter, die met zachte doch vaste hand zeer consequent moet worden opgevoed om uit te kunnen groeien tot een ideale kameraad.

Hij is zeer gesteld op het leven in huiselijke kring. Het spreekt vanzelf, dat deze middelgrote temperamentvolle jachthond ook de ruimte en beweging nodig heeft. Men kan niet volstaan met een paar keer per dag een blokje om. Hij moet enige keren per dag de gelegenheid krijgen zijn energie kwijt te raken door vrijuit te rennen. Met moet hem dag in dag uit, weer of geen weer, daartoe de gelegenheid geven. Heeft u er dit niet voor over, begin er dan niet aan. Het is geen hond die men in een kennel kan houden. Ook voor kleine kinderen zijn deze honden erg lief, al kunnen ze erg onstuimig zijn in het gezelschap van kleine kinderen. Met honden en andere huisdieren hebben ze normaal gesproken geen problemen.


WEIMARSE STAANDE HOND (STANDAARD)
Rasstandaard van de Weimarse Staande Hond 14 september 1969
A. EIGENSCHAPPEN
Een veelzijdige, gemakkelijk onder appel te brengen en gepassioneerde jachtgebruikshond, die systematisch en volhardend zoekt, echter niet overdreven temperamentvol. Neus opvallend goed. Rooftuig- en manscherp. Betrouwbaar in het voorstaan en bij het waterwerk. Opvallende werklust na het schot, zoals spoorvastheid, het verlorenbrengen en brengtrouwheid. Om deze eigenschappen te houden en te versterken moeten we naast zuivere fok:

a. positieve resultaten der ouders bij tenminste een “Herbstzuchtprüfung” (najaarswedstrijd) overeenkomstig de voorschriften van de Duitse gebruikshondenvereniging, of een wedstrijd die deze voorschriften overtreft, overlegd kunnen worden.
b. De bij de paring te gebruiken Weimaraners moeten in de zin, van de herdruk der statuten (bijlage) uit 1970, “scherpte” hebben.
c. Nerveuze, bange en niet- schotvaste honden, evenals aanvreters en het wild begravende honden, monorchide en kryptorchide reuen, alsook honden met niet goed gesloten ogen uit de fokkerij gesloten te worden. Hetzelfde geldt ook voor té kleine en té grote honden, die de gebruiks-, fok,-, en schoonheidswaarde verminderen, alsook voor ziekelijke honden, honden met rachites en andere misvormde honden en voor degene die bij een exterierkeuring minder dan “goed”krijgen, of een niet correct gebit hebben. Het bewijs van Verdedigingshond I o. Ä. der betreffende fokdieren strekt tot aanbeveling.
Om te voorkomen dat het principe der prestatiefokkerij verloren gaat, is bij het fokken de goedkeuring nodig van de Duitse Weimaraner Klub e.v., als zijnde de enige vereniging op dit gebied, wier bestuur om bepaalde lijnen te behouden, uitzonderingen toestaat, doch ook verdere voorschriften geven kan.